Zdolność myślenia jako pierwotny sposób rozumowania
Zdolność myślenia to kluczowy składnik procesu myślenia. Jest to także podstawowa kwestia człowieczeństwa znana ludziom od dawna, jednak w obecnym czasie nabiera ogromnego znaczenia. Począwszy od starożytnych wynalazków, po nowoczesne technologie, które są wytworem umysłu człowieka. Umysł jest czymś indywidualnym, nie istnieje jako kolektywny zbiór jednostek. Dopiero kompromis, średnia wyciągniętą z wielu indywidualnych myśli, pozwala osiągnąć porozumienie. Zatem porozumienie jest konsekwencją wtórną, natomiast podstawowy i pierwotny proces rozumowania odbywa sie w głowie pojedynczego człowieka. Aby lepiej to zobrazować możemy porównać to do funkcji trawienia. Jako ludzie dzielimy się jedzeniem, pożywieniem, jednak nie możemy strawić jedzenia kogoś innego. Podobnie jest z funkcjami mózgu i procesem myślenia. Nie mogę używać swojego mózgu, by myśleć za kogoś innego. Wszystkie funkcje ciała i ducha są indywidualne, nie można się nimi dzielić, ani ich zamieniać. Duch człowieka rozumiany jest przez jego własną jaźń, jedność, która stanowi jego świadomość. Natomiast funkcjami ciała są funkcje ego: myślę, czuję, sądzę, działam.
Budowniczy i architekt
Spadek jaki zostawili nasi przodkowie w dobie ewolucji jest drogą rozwoju człowieka. Dzięki wynalezieniu koła, zbudowaliśmy samochód, natomiast samochód zrewolucjonizował transport, a dzięki transportowi przenieśliśmy się w kosmos. Opisana w ten sposób droga opiera się na sensie dziedziczenia myśli innych ludzi. W konsekwencji cały ten proces, to co otrzymujemy od innych ludzi jest tylko produktem końcowym ich myśli. Każdy budowniczy i architekt przyjmuje te produkty, tworząc z nich materiał, który służy do budowania ich własnego życia. Ta wymiana materiałów to nauka, która polega na współpracy oraz uczenia się od siebie nawzajem. Jednak jest coś co nie można przekazać drugiemu człowiekowi, jest to zdolność myślenia. Zdolność myślenia, którą rozumiem na dwa sposoby.
Pierwsza koncepcja – niezależna praca własnego umysłu. Żyje dla swojej pracy, celem jestem ja sam. Moją główną potrzebą jest niezależność, bez jakiejkolwiek formy przymusu, bez ograniczeń. Stosunki z ludźmi są drugorzędne. Nie zgadzam się na to co jest dla mnie szkodliwe, nie płynę z prądem, bo tak robią inni. Możemy określić takiego człowieka jako budowniczego i architekta życia, twórcę.
Druga koncepcja – mój umysł jest zależny od innych. Żyje powielając i potrzebuje innych, którzy są moim nadrzędnym celem. Moją główną potrzebą jest umacnianie więzi z ludźmi, którzy mnie żywią. Istnieje, by służyć innym oraz umieszczam innych ponad własnego ego. Uważam, że płynięcie z prądem buduje równość. Możemy określić takiego człowieka jako zależnego lub powielacza.
Wybór, w którym biorą na siebie odpowiedzialność
Mam wybór, którą drogą chcę podążać i wybór ten podejmuje z własnej woli. To właśnie wolna wola nie czyni mnie niewolnikiem jakiejś idei i nie degraduje mojej koncepcji godności człowieka. Nie można dać czegoś, czego się nie zdobyło dlatego tworzenie poprzedza rozdawanie. Paradoks polega na tym, że jako ludzie jesteśmy pozostawieni bez alternatyw. Lawirujemy między biegunami dobra i zła. Te dwie wspomniane koncepcje mogą prowadzić zarówno do egoizmu lub altruizmu. W efekcie wiąże to człowieka z innymi ludźmi wywołując ból: jego własny ból, znoszony dla innych lub ból zadawany innym w imieniu własnego ja. Kluczem jest kontekst, która pomaga rozróżnić niezależność od zależności.
Niezależność vs zależność
Kluczowe dopiero staje się rozróżnienie, że nie wybieram między poświęceniem, a dominacją lecz niezależnością, a zależnością. Między sposobem postępowania twórcy, a powielacza. Czy opieram się na potrzebach rozumnego umysłu, który pozwala mi przetrwać? Czy na potrzebach umysłu, które czynią mnie niezdolnym do przetrwania? „Tak rozumiany egoista, to człowiek, który stoi ponad potrzebę wykorzystywania innych w jakikolwiek sposób. Anie jego cel, ani jego myśl, ani jego pragnienia, ani źródło jego energii, nie mają związku z innymi ludźmi. Nie prosi nikogo by żył dla niego.” Miarą cnoty i wartości jest dla niego „to czym jest i co z siebie robi, nie to co zrobił lub czego nie zrobił dla innych.”
Obopólna zgoda
W życiu każdego z nas przechodzimy od jednej koncepcji po drugą, zarówno cel tej drogi jest sensem, a także sama podróż do tego celu. Dlatego ludzie wymieniają się swoją pracą, myślami, produktami za obopólną zgodą lub dla obopólnych korzyści finansowych, osobistych itd. Można powiedzieć, że konieczne są dwa warunki: zbieżne osobiste zainteresowania i pragnienie wymiany. Jeśli nie pragną wymiany, nie muszą współpracować, po prostu szukają dalej. W innym wypadku zależność operuje na zasadzie: niewolnika – pana lub ofiary – kata.
Praktykując moją zdolność myślenia, wiem, że nie wyprę się swojego ego. Po prostu rozszerzam swoją świadomość poza mechaniczną jego naturę. Ego zawsze jest ze mną, ponieważ jest centrum świadomości. Po przez rozwój oraz budowanie i tworzenia życia mogę pomieścić więcej tego, co prawdziwe. Nie wymyślam znaczenia, ale nadaje je tylko wtedy, gdy to znaczenie jest oparte na rzeczywistości, a nie wdzięczności. Wdzięczność w tym przypadku jest całkowicie względna. Może zwracać uwagę na to, czego nie mam w danej chwili oraz na to co jest zupełnie nieprzydatne.