#2 – ZE – Moduł nr 1

Zarządzanie Emocjami (#ZE) jest pierwszym modułem z trzech, na którym opracowałem system MESA©. Składają się na niego trzy źródła: wzorce, rezyliencja i relacje, które dobrze zaimplementowane dają nam pierwszą siłą jaką jest Siła Zarządzania Emocjami (IE). Każde źródło zawiera w sobie strukturę:

1) Rozpoznanie/teoria – rama teoretyczna i kontekst.

2)  Skrajności/schematy – analiza wymiarów i typologię.

3)  Metody/działania – praktyczne zastosowanie i interwencje.

Źródła Zarządzania Emocjami

a)      Wzorce – wzorzec to pewien wzór, schemat. Zbiór zasad, który uważamy za właściwy. W systemie MESA© na takich właśnie wzorcach będziemy działać!

b)      Rezyliencja, która pozwala stawiać czoła przeciwnościom oraz kształtuje zdolność radzenia sobie z wyzwaniami (Zasada 4xW – I), po przez elastyczne przystosowywania się do zmiennych, nie zawsze sprzyjających okoliczności (Antykruchość).

c)       Relacje, dzięki którym można dostrzegać związki i schematy, najpierw w oparciu o relację z sobą, a potem relacje z innymi.

Moduł (#ZE) bazuje na pełnym cyklu:

1. Bodziec
2. Aktywacja wzorca
3. Emocja
4. Regulacja / rezyliencja
5. Kontakt (relacja / rzeczywistość)
6. Zastosowanie 4xW
7. Doświadczenie skuteczności
8. Siła emocji (IE)

Siła Zarządzania Emocjami

Poznając i bazując na wzorcach, zmieniając „wbudowane” standardy i nie działające schematy, zbudujesz rezyliencje (antykruchość).  W oparciu o rezyliencje i dostrzeganie szerokiej perspektywy(od Ja do My), wyeliminujesz ograniczające przekonania. Następnie budując relacje najpierw z samym sobą, potem z innymi otworzą się przed Tobą nowe horyzonty do działania na większą skalę. Korelacja tych trzech źródeł tworzy siłę, Siła Zarządzania Emocjami.

Prześledźmy teraz proces, a dla lepszego zwizualizowania poniższa grafika oraz cztery ścieżki:

ŚCIEŻKA 1: Od lęku do celu

ŚCIEŻKA 2: Od wątpliwości do drogi

ŚCIEŻKA 3: Od frustracji do obecności

ŚCIEŻKA 4: Od ego do wspólnoty

ŚCIEŻKA 1: Od lęku do celu

 I -WYZWANIE (intencja)

    ↓

Czuję LĘK (emocja surowa z osi X (Emocje) )

    ↓

I -PUŁAPKI MYŚLENIA (transformacja – krok)

    ↓

„Czy to mój autentyczny cel?” (pytanie weryfikujące z osi Y (Bycie Sobą))

    ↓

I – UREALNIENIE (manifestacja)

    ↓

Podejmuję DZIAŁANIE CELOWE (z osi Z (Działania))

Logika: Lęk przed wyzwaniem → identyfikuję mentalne pułapki → oczyszczam intencję → weryfikuję autentyczność → działam celowo z jasnością.

ŚCIEŻKA 2: Od wątpliwości do drogi

II – WIARA W SIEBIE (intencja)

    ↓

Czuję WĄTPLIWOŚCI (emocja surowa – oś X)

    ↓

II – PEWNOŚĆ SIEBIE (transformacja – Krok)

    ↓

„Czy to moja prawdziwa ścieżka?” (pytanie weryfikujące z osi Y)

    ↓

II – UKIERUNKOWANIE (manifestacja)

    ↓

Wybieram OKREŚLONY KIERUNEK (oś Z)

Logika: Wątpliwości w swoją wartość → buduję wewnętrzną pewność → kształtuję autentyczny kierunek → weryfikuję zgodność z sobą → kroczę własną drogą.

ŚCIEŻKA 3: Od frustracji do obecności

III – WYTRWAŁOŚĆ (intencja)

    ↓

Czuję FRUSTRACJĘ (emocja surowa – oś X)

    ↓

III – PASJA (transformacja – Krok)

    ↓

„Czy jestem obecny w tym procesie?” (pytanie weryfikujące – oś Y)

    ↓

III – UWAŻNOŚĆ (manifestacja)

    ↓

Trwam w ŚWIADOMYM PROCESIE (oś Z)

Logika: Frustracja z braku natychmiastowych efektów → rozpalam pasję do procesu → rozwijam świadomą obecność → weryfikuję zaangażowanie → działam z pełną uwagą.

ŚCIEŻKA 4: Od ego do wspólnoty

IV – WDZIĘCZNOŚĆ (intencja)

    ↓

Czuję EGO (emocja surowa – oś X)

    ↓

IV – POCZUCIE WPŁYWU (transformacja – Krok)

    ↓

„Czy dzielę się sobą prawdziwym?” (pytanie weryfikujące – oś Y)

    ↓

IV – UWSPÓLNIENIE (manifestacja)

    ↓

Tworzę RZECZYWISTĄ WSPÓLNOTĘ (oś Z)

Logika: Ego jako separacja → odkrywam swoją sprawczość → otwieram się na wspólnotę → weryfikuję autentyczność dzielenia → buduję prawdziwe relacje.

Koncepty

Gdy uciekam przed lękiem, przed nieznanym powoduje to, że chcę się zabezpieczyć przed różnymi ewentualnymi konsekwencjami. Dlatego buduje drzewa decyzji, algorytmy postępowania. Jest to sposób na budowanie narzędzi i schematów do rozwiązywania problemów. Owe przewidywania i możliwości prowadzą do powtarzających się wzorców. Dzięki temu mogę wyeliminować niepewności, co przesuwa mnie do działania, do robienia. Reszta to margines błędu na nowe dane i nieprzewidziane wydarzenia (czynniki zewnętrzne).

Błędem jest gdy zbyt długo przygotowuje przejście do działania (#ZD). Trzeba dopasować/wybrać odpowiedni wzorzec i skupić się na procesie. Dopiero potem w trakcie realizacji robię przegląd i sprawdzam czy wybrany wzór prowadzi mnie zgodnie z założeniami oraz czy motywacja jest nadal podtrzymana. Najbardziej newralgiczny jest tzw. moment wyboru 2 (szerzej opisany w #Model_decyzyjny).

Proces w tym kontekście zależy od trzech czynników:

• • jak radzimy sobie z trudnościami,
  • jak chronimy swoje słabości,
  • jak zwiększamy swoje zasoby.

Podsunę Ci także jeszcze jedną perspektywę, którą można oprzeć na podstawie rezyliencji. Mianowicie jest to fakt, że dzięki takim procesom, w których otrzymujemy życiowe wyzwania, zdobywamy coś dużo cenniejszego, a tym czynnikiem jest determinacja. Determinacja, która odkrywa nasze szczere pobudki do działania.

Jeżeli tego nie dostrzeżemy, udamy, że to mnie nie dotyczy, przekierujemy to „wezwanie” lub odłożymy to na „potem”, przyjdzie czas, gdzie pojawi się uraza, to uczucie często zmienia się w nieruchome wspomnienie, tak jakbyś zastygł, a to jest bolesne… ale są też wspomnienia, które się „ruszają”, które wprawiliśmy w ruch i to one pomagają nam żyć.

Idąc dalej zasób słów, którymi umiemy człowieka zwymyślać, często bywa rozleglejszy niż słownictwo za pomocą, którego możemy precyzyjnie opisać własne stany emocjonalne. Częściej uczono nas raczej ekstrawertyzmu niż kontaktu z własnym wnętrzem. Chodzi o to, aby nie zamykać się w własnej głowie i zastanawiać co zdaniem innych powinienem mówić i jak postępować.

Wiele nieporozumień, których źródłem jest nasz język, bierze się stąd, że mówimy słowo czuję, a jednocześnie nie wyrażamy naszych uczuć. UCZUCIA NIE SĄ JASNO WYRAŻANE, GDY PO SŁOWIE CZUĆ NASTĘPUJE „ŻE”, „JAKBY”, „JAK”:

• • Czuję, że powinienem mieć więcej rozumu.
  • Czuję, się jak nieudacznik.
  • Czuję się, jakbym zderzył się ze ścianą.
  • Czuję, że to nic nie da.

Jednym z narzędzi jest Słownik uczuć -> 120 Zarządzanie emocjami, oparty o koło emocji Plutchika.

Budowniczy i architekt życia

Wracając do wydanie nr#1 i Triady Teoria – Działania – Praktyka, z praktyki wiem, że nawet najlepsze narzędzia i najlepsze metody, nic nie zdziałają, jeżeli zabraknie …… (<- wpisz to co pierwsze przyszło do głowy). Tak więc, jeżeli jest to twój kolejny artykuł, kolejna próba, w której chcesz się oszukać, że coś zrobisz, to naprawdę szkoda twojego czasu. 

A uwierz mi, że wcale go tak dużo nie mamy jak nam się wydaję, a żeby było dosadniej aktywnie praktykuje koncept Oliviera Burkemana 4 tysiące tygodni (zdjęcie poniżej) gdzie każdy tydzień, który zaznaczam przypomina mi i daje motywacje, aby czas, który poświęcam na moje obszary życiowe wykorzystać jak najlepiej.

Emocje są efemeryczne i ostatecznie są przemijające jak deszcz czy pogoda. Natomiast te głębsze, nazywam je długoterminowe (zakorzenione) mają intelektualną podstawę (nawet jeśli ta podstawa nie jest logiczna, ani produktywna), a zatem mogą być również rozumiane analitycznie. Dlatego wiedza o tym, jak myślę (schematy poznawcze i emocjonalne), a co za tym idzie świadomość potrzeb jest ważniejsza dla ustalenia długoterminowych wzorców zachowań, niż „wiedza” o tym, jak się czuje zwłaszcza w chwilowych stanach emocjonalnych. W module #ZE Zasada 4xW odkrywa potrzeby, które rządzą wzorcami.

1. Wyzwanie, gdy płynie z wnętrza, zaspokaja potrzebę tożsamościową (współzależność z #ZS – Self )

2. Wiara w siebie to zaufanie do swojej drogi, tu okrywam potrzeby emocjonalne

3. Wytrwałość jest odpowiedzią na trudne emocje, a z tego rodzą się potrzeby ciała

4. Wdzięczność, bo dzięki akceptacji, widzę większą wspólność i przynależność, a to potrzeby relacyjne.

Rytm wygląda następująco: